De niet zo slimme meter

Door Johnny op donderdag 11 januari 2018 13:10 - Reacties (18)
Categorie: hardware, Views: 5.036

In 2016 verhuisde ik naar een nieuwbouwwoning. In dat huis zitten ook twee "slimme" meters om het verbruik van gas en elektriciteit te meten. Hoewel het heel erg interessant klinkt is er weinig slims aan de meter zelf, het apparaat meet het verbruik en verzend de huidige meterstand periodiek via een draadloze verbinding naar de netbeheerder verstuurd.

Niet iedereen is even blij met deze slimme meters, er zijn bedenkingen rondom privacy en de accuraatheid van de metingen . Als voordeel hoef je nooit meer meterstanden door te geven, en zouden consumenten veel energie kunnen besparen omdat ze beter inzicht krijgen in het verbruik. De overheid heeft daarom bepaald dat alle nieuwe meters slim moeten zijn.

Een decennium geleden zouden we het een elektronische, super- of digimeter hebben genoemd, maar nu is de trend om ieder product met een microchip slim of smart te noemen, ongeacht of het apparaat daadwerkelijk beslissingen neemt aan de hand van invoer, wat voor mij toch wel het minimale is om een apparaat slim te noemen.

Eind 2016 besluit ik over te stappen, kiezen is niet eenvoudig, er is heel veel keuze en veel leveranciers zijn dubieus bezig met termen zoals "groene stroom en gas" waarmee ze impliceren dat beide groen zijn, maar bij navraag blijkt dat enkel de stroom groen is. Uiteindelijk ben ik overgestapt van Greenchoice naar Qurrent als energieleverancier. Beide bedrijven kopen duurzaam opgewekte energie en verrekenen dat dan weer met datgene wat ik verbruik aan de hand van de meterstanden. Hoewel het aan mij geleverde product niet veranderd betaal ik toch een ander bedrag. Als je de moeite neemt om over te stappen krijg je een welkomstkorting waardoor je jaarbedrag lager wordt dan wanneer je bij de oude energieleverancier blijft.

Nadat ik me had aangemeld kreeg ik diverse vriendelijke emails van Qurrent om me te complimenteren met hoe duurzaam ik nu bezig was, en dat de meterstanden automatisch werden doorgegeven en ik niets hoefde te doen. Qurrent neemt zelfs de vrijheid hun klanten te tutoyeren, zo voelt het alsof we elkaar al lang kennen!

Qurrent heeft de mogelijkheid om de meterstanden dagelijks te laten uitlezen, dan kan je ze op hun online dashboard bekijken. Omdat ik nu toch vast zit aan een slimme meter leek het me handig om beter inzicht te krijgen in mijn verbruik. Ongeveer een week later kon ik mijn dagelijks verbruik inzien, weliswaar met twee dagen vertraging en gasverbruik wordt afgerond naar hele kuub zorgt er voor dat sommige dagen op nul staan. Maar laten we er even van uitgaan dat dit slechts incompetentie en bureaucratie is, en niet een manier om mensen later een superslimme real-time meter aan te smeren...

Hoewel het energieverbruik niet heel hoog was leek het een mooie uitdaging om het zo laag mogelijk te houden. Het was echter niet zo eenvoudig, behalve de eerder beschreven vertraging en resolutie van de metingen lukte het me maar niet om een patroon te ontdekken tussen de gerapporteerde meterstanden en mijn gedrag.

Op zoek naar de oorzaak kwam ik uit bij de CV-ketel. Dit apparaat was opgeleverd in de eco-stand, dat klinkt lekker zuinig en duurzaam, maar het blijkt dat de naam wederom een beetje verwarrend is. In de eco-stand poogt het apparaat te voorspellen wanneer er warm water nodig is door bij te houden op welke tijdstippen er warm water wordt gevraagd. Het apparaat zal dan zelfstandig water gaan opwarmen op het moment dat het verwacht het nodig zal zijn. Het voordeel is dat je daarmee soms minder lang hoeft te wachten op warm water. Handig als je een beetje ongeduldig bent en iedere dag op precies dezelfde tijd douchet. De eco-stand is dus eigenlijk meer een slimme stand, omdat het apparaat het gedrag van de gebruiker monitort, patronen herkent en zelfstandig beslist wanneer het water opwarmt.

Nadat ik de eco-stand had uitgeschakeld en een paar dagen niet thuis te zijn geweest was er geen zichtbaar verschil in het gemeten verbruik. Tijd om eens een nader kijkje te nemen op de slimme meters. De getallen die daar stonden waren ongeveer de helft van wat er op het online dashboard staat. Dus ik neem contact op met Qurrent, vertel ze dat mijn meterstanden veel lager zijn dan op het online dashboard en vraag of ze kunnen bevestigen dat ze de juiste meter uitlezen. Als antwoord krijg ik een geruststellend antwoord dat er op neer komt dat ik me geen zorgen hoef te maken omdat er geen fouten worden gemaakt en dat er wat vertraging kan zitten in het online dashboard.

Vervolgens wijs ik Qurrent er op dat bij een vertraging mijn meterstand hoger moet zijn dan wat er in het online dashboard staat, en dat ik toch echt bevestigd wil hebben dat zij de juiste meter uitlezen. Uiteindelijk mag ik foto's van mijn meters opsturen. Niet lang daarna krijg ik als antwoord dat men inderdaad de verkeerde meter aan het uitlezen is. Enkele weken later komt er iemand van de netbeheerder langs die een kijkje in de meterkast neemt en even hartelijk moet lachen om wat hij daar aantreft.

Kort daarna verschijnen de juiste meterstanden online, de grafiek doet het niet meer. Het lukt Qurrent niet om de grafiek weer aan de gang te krijgen. Enkele maanden gaan voorbij, dan zit het eerste jaar bij Qurrent er op, en ondanks onze informele communicatie wil ik toch eens een andere energieleverancier proberen.

Gelukkig ben ik dit keer wat behendiger in het filteren van groene leveranciers. Vandebron met een welkomstkorting van 250 euro mag mij nu groene energie gaan leveren. Nadat alles is klaargezet log ik in in de online omgeving. Ook hier wordt ik ongevraagd getutoyeerd, dus ik voelt lekker vertrouwd. Na wat rondklikken kom ik tot de realisatie dat er bij Vandebron niet de mogelijkheid heeft om de meterstanden dagelijks uit te lezen. Had ik toch weer te hoge verwachtingen...

De redding van een rotte Apple

Door Johnny op zondag 2 november 2014 16:02 - Reacties (40)
CategorieŽn: hardware, repair, Views: 14.087

Macbook Pro 15" matte

Inmiddels is het ruim 3 jaar geleden dat ik met smart zat te wachten op een nieuwe Macbook Pro van Apple met daarin Intel's Sandy Bridge processor. Deze vernieuwde processorachitectuur leverde namelijk een grote snelheidsverbetering bovenop wat Apple daarvoor aanbood, en bij het bewerken van HD video is iedere extra megahertz mooi meegenomen.

In april 2011 was het dan eindelijk zo ver en kreeg ik mijn 15" Macbook Pro, inclusief de upgrade naar een Intel i7 2.2 Ghz quadcore processor en AMD Radeon 6750M grafische chip, de snelste hardware die op dat moment te krijgen was.

Na iets meer dan 3 jaar uitstekend te hebben gefunctioneerd liep de computer opeens vast, na een paar dagen startte de computer helemaal niet meer op. De symptomen wezen op een defecte videochip. Een snelle speurtocht op het internet bevestigde dat vermoeden; ik was namelijk niet de eerste met dit probleem. Vele anderen met een Macbook Pro uit dezelfde serie hebben hetzelfde probleem.

Ontkenning van Apple

Apple negeert het probleem terwijl er op het internet meldingen van duizenden mensen met hetzelfde probleem zijn te vinden. De petitie aan Apple om dit probleem te erkennen en hun klanten te geven waar ze recht op hebben; een werkende computer, is inmiddels al meer dan 25.000 keer ondertekend.

Oorzaak

Hoewel het niet bevestigd is wat de oorzaak van het probleem is, lijkt het de meest voor de hand liggende oorzaak dat de verbinding tussen het moederbord en de videochip na verloop van tijd loslaat. Omdat er sinds een aantal jaar geen lood meer mag worden gebruikt in consumentenelectronika wordt er loodvrij gesoldeerd omdat het niet goed is voor het milieu op het moment dat de electronika wordt gerecycled.

Lood wordt aan soldeertin toegevoegd zodat er makkelijker mee te werken is. Loodvrij soldeertin heeft een hogere smelttemperatuur en de soldeerverbindingen kunnen broos zijn als de temperatuur niet precies goed is verdeeld. Een andere nadeel van loodvrij solderen is dat er na verloop van tijd metaalhaartjes ontstaan die kortsluiting kunnen geven.

Doordat de grafische chip bij gebruik opwarmt, en daardoor uitzet en daarna weer afkoelt en krimpt worden de soldeerverbindingen steeds belast, en als ze eenmaal loslaten, of kortsluiting maken dan loopt de computer vast.

Omdat de grafische chip, net zoals de CPU vastgesoldeerd zit op het logic board van de computer te vervangen. Mijn lokale Apple Reseller vroeg men 680 euro hiervoor. Daarvoor krijg je een nieuwe logic board met daarop een nieuwe CPU en grafische chip, uiteraard loodvrij gesoldeerd, dus met een grote kans dat hij over een paar jaar weer de geest geeft, maar dan is de laptop meer dan 5 jaar oud, en een reparatie niet meer de moeite waard.

Ik kreeg wel een telefoonnummer van Apple waar ik naar toe mocht bellen om te smeken of ze alsjeblieft voor mij een uitzondering willen maken et het negeren van consumentenrecht en me tegemoet te komen met de reparatiekosten.

Omdat ik geen zin had in smeken, en al helemaal niet om Apple geld te geven als beloning voor het leveren van een slecht product ging ik op zoek naar een alternatief.

Ball Grid Array (BGA) rework

Via het discussieforum op de website van Apple kwam ik er achter dat er bedrijfjes zijn die zich specialiseren in het repareren van deze laptops, via een proces dat Ball Grid Array (BGA) rework heet.

Chips worden vaak gesoldeerd met balletjes (ball) soldeertin die in een raster (grid) tussen de chip en de printplaat worden geplaatst en dan worden verhit zodat ze smelten. Het loshalen is daarna lastig, volgens Apple niet de moeite waard, maar voor duurdere elektronica kan het de moeite waard zijn om componenten van de printplaat te hergebruiken.

Bij BGA rework wordt de printplaat (logic board) op een speciale tafel gelegd waar warme lucht uit wordt geblazen. Vervolgens wordt het component dat moet worden verwijderd extra verhit van bovenaf naar een temperatuur waarop de soldeertin smelt zodat het component kan worden losgehaald.

Soms is het smelten en laten stollen van het soldeertin al genoeg om een slechte verbinding te herstellen. Een wat primitievere manier om dit te doen is door een printplaat in de oven te leggen, wat uiteraard het risico meebrengt dat er iets smelt wat niet de bedoeling was. Voor elektronica die de reparatiekosten niet waard is kan het een oplossing zijn.

Met BGA rework kan het onderdeel echter ook worden vervangen. De overgebleven soldeertin wordt verwijderd door deze er van te schrapen en af te zuigen. Een nieuw component met verse soldeertin er onder wordt op de printplaat geplaatst, en vervolgens weer lokaal verhit zodat deze smelt.

Temperatuursensors die op een computer zijn aangesloten zorgen tijdens het verhitten en afkoelen dat de temperatuur via de juiste curve verloopt.



Video van Intel over BGA rework


Reparatie

Op Ebay vond ik een bedrijf in Groot-BrittanniŽ dat zich specialiseert in Macbook Pro's en ook andere laptops die soortgelijke problemen hebben. Het emailcontact verliep goed, dus heb ik de harde schijf verwijderd en de computer goed verpakt, en volgens de instructies aangetekend naar Groot-BrittanniŽ verzonden.

Daar werd de diagnose gesteld dat het inderdaad de grafische chip was die het probleem was. Na het geld voor de reparatie te hebben overgemaakt via Paypal is de AMD Radeon 6750M chip verwijderd, voor een kleine meerprijs kreeg ik een upgrade naar een iets snellere 6770M chip, vastgesoldeerd met lood. Kosten, inclusief verzending: iets minder dan 300 euro.

Macbook Pro logic board
Foto's van het logic board genomen tijdens de reparatie


Ongeveer een week later was de laptop weer terug in Nederland, met 6 maanden garantie op de reparatie. Inmiddels is het ruim 6 maanden verder en functioneert nog steeds uitstekend. Mijn laptop kan weer jaren mee, en ik denk wel twee keer na voordat ik weer geld aan Apple geef.

Mijn printer gaat vreemd

Door Johnny op dinsdag 9 oktober 2012 19:42 - Reacties (14)
CategorieŽn: printers, privacy, Views: 5.938

yellow dots

Vorige week heb ik een kleurenprinter aangeschaft. Na wat gepruts met het installeren, het invoeren van het papier zodat de afdruk ook op de juiste kant verschijnt heb ik de eerste echte afdruk gemaakt.

Na een korte inspectie van zie ik dat alles mooi scherp is, maar dat er gele spikkels op mijn blauwe vlakken zitten. Dat is gek, want deze printer zou met 600 dpi de kleuren toch goed moeten mengen. Na het ontwerp te hebben aangepast zodat er absoluut geen geel meer in zit blijven de spikkels zichtbaar. Ze zitten niet alleen op de blauwe delen maar over de hele pagina!

En toen begon er een lampje te branden: het zijn "tracking dots". Kleine gele puntjes die een uniek patroon produceren waarmee de printer en het tijdstip waarop de afdruk is gemaakt kunnen worden achterhaald. Misschien wist je het al, maar ik denk dat er veel mensen zijn die hier niet van op de hoogte zijn.
  • Er is geen enkele wetgeving die printerfabrikanten verplicht om dit te doen, toch kiezen veel er voor om het toch te doen.
  • In de puntjes kunnen net zoals bijvoorbeeld met een QR-code allerlei gegevens worden gecodeerd. De printerfabrikanten houden dit echter geheim. Diverse onderzoekers hebben met beperkte mate van succes geprobeerd te achterhalen welke informatie er in zit, maar voor veel printers blijft dit onbekend. Het zou dus kunnen zijn dat er veel meer informatie wordt gecodeerd dan enkel wat gegevens over de printer zelf.
  • Natuurlijk gaat de gele inkt/toner op deze manier net iets sneller op gaat, wat fabrikanten van printers ook niet heel erg vinden, want die moet je ook weer bij hun kopen.
  • Veel mensen hebben geen idee dat iedere pagina die ze printen kan worden herleid naar hun printer. Deze "feature" wordt niet door fabrikanten in de handleiding vermeld. Natuurlijk is dit handig om criminelen zoals valsemunters op te sporen, maar een beetje crimineel neemt gewoon een printer die dat niet doet. Ondertussen moeten degenen die anoniem iets willen publiceren extra goed opletten voordat ze op "print" drukken!
Helaas is dit toegestaan onder de Nederlandse wetgeving zolang er geen persoonsgegevens worden gecodeerd. Op dit moment is er geen aanleiding om te geloven dat dit gebeurt. Maar het blijft wel onduidelijk welke gegevens er precies worden gecodeerd. Naar mijn mening zouden printerfabrikanten dit in de handleiding moeten vermelden.
De klant als crimineel
Het apparaat waarvan ik dacht dat hij helemaal van mij was, waarvan ik de baas was en alleen voor mij printte doet het dus ook voor een ander, en probeert dat geheim te houden, en nu ik er achter ben kan ik niks anders doen dan toezien hoe al mijn mooie ontwerpen worden voorzien met de lelijke gele spikkels van een ander.

Het is jammer dat ook printerfabrikanten de belangen van hun klanten die gewoon een mooie afdruk willen maken niet voorop stellen. In plaats daarvan krijg je een sub-optimale kwaliteit en wordt je behandeld als een mogelijke crimineel.

Je hoeft je dus niet schuldig te voelen als je je cartridges bijvult met inkt/toner van een ander, de fabrikant had toch al geen hoge dunk van je!
Wat kan je doen?
  • Vertel anderen hierover.
  • Klaag bij je printerfabrikant.
  • Koop alleen printers die dit niet doen.
Video!